op het atelier

week 48:

Weer veel verder met de verbouwing. Over 3 weken moet het grote werk gedaan zijn. Het ziet er naar uit dat ik in januari kan gaan overhuizen. Een beperkte internetverbinding bemoeilijkt de update van deze blog.

 Tot in het nieuwe jaar….

 

 

 

 

  

 

 week 32:

Een heel end op weg, de zolder wordt geisoleerd, er zijn dakvensters geplaatst. Alles wordt wit. Onder de dakvensters gaat de vloer eruit. Zo krijg ik licht en ruimte in het atelier eronder.

Ik ben nu vooral bezig met het heen en weer verplaatsen van spullen.

 

 

 

 

Ondertussen blokkeerde het schilderen. Ik besloot dat het even niet meer hoefde. Maar zo gaat dat niet. Andere Mia is boos, aan het vechten en dus werd er weer driftig geschilderd. 

 

 

 

 

 

 

 

  

week 26:

 Als ik op het atelier aan de Borstelweg kom lijkt het of ik  mijn verleden binnen ga. Het is er voorbij, staat stil. Ik zie alleen wat geweest is. De plannen voor een nieuw atelier op de Kottendijk worden eindelijk in het werk gezet. Volgende week maandag wordt een begin gemaakt met de verbouwing. De afgelopen tijd moest er heel erg opgeruimd worden, de zolder en boven de achterkamer moeten leeg.

Van atelier veranderen is ingrijpend. Alsof je verhuist naar de andere kant van het land.

 

 

 

  

 

week 9:

 

De winter is weg, er is een nieuwe kachel geplaatst en ik kan weer doeken opspannen.

Het ruikt weer naar linnen en beenderlijm.

Nieuwe doeken in de knop, nieuwe beelden in de kop.

Ik sta op barsten.

 

 

Binnen niet al te lange tijd start de verbouwing van ons huis. Het atelier wordt uitvergroot. Plafond en zoldervloer gaan voor een deel open, uitbouw op de achterkamer. Ruimte! Hoogte! Warmte! Katten en honden!

De Borstelweg ga ik missen. Groot, oud en verstopt. Als een hol waar je weg bent van de tijd, van de buitenwereld. Waar alleen mijn binnenwereld geldt. Dat moet ik thuis zien te krijgen.

  

 

 

 

week 7:

 

 

 

 week 5:

En nog meer woedende stukjes..

 

 

 

 

 

 

week 3:

Nieuw thema: woedende stukjes.

Een serie woede van 50 x 50 cm.

 

 

 

 

 

 

 

 

week 1:

 

Een koud atelier, de kachel heeft het moeilijk. Vaak is het water bevroren. Bij deze temperaturen kan ik geen doeken opspannen. Dus maar een afgekeurd doek overgeschilderd. Zal je altijd zien, wordt het een bijzondere …

 

 

 

 

 

 

 

 

 

week 51

Ik ben de schilder van de dooie mus en aanverwanten. Sommige mensen, zoals ikzelf, worden dan blij.

 

 

 

 

week 50

Als je wil weten wat schilderen is: luister hier naar, sluit je ogen en zie

http://www.youtube.com/watch?v=GPHo7r5CuZc

week 45-46

Het is er.

En het blijft.

 

 

 

 

 

 week 43:

Het boek is gesloten. Er is een streep getrokken. Rust. Als ik er in kijk woelt alles weer los. Ik zal het ook nog Moeten laten zien.

week 39:

Deze weblog is nu gekoppeld aan mijn website. Aangepast en opgedaterd. Dus Voortaan ben ik te bezoeken via: www.miavanjeveren.nl

 

 week 37:

Nog 2 schilderingen in het boek te gaan. Nu pas Besef ik dat het sluiten van een boek ligt besloten in het maken ervan.

 

 

 

 

week 34:

Vannacht droomde ik dat ik de deur Witteveenlaan in Ermelo Riet. Langs het huis. Ik zwaaide en reed de bocht om. Er was iets vreemds. Ik worstelend Werd wakker en vroeg me af wat me zo beroerde. Tot mijn verbijstering was alles in spiegelbeeld.

 

 

 

week 31:

Nieuw fragment:

Ik zwerf in herinnering.

 

 

 

 

 

week 29:

Het boek groeit uit zijn bladzijden. Blad na blad raakt Dieper in de betekenissen. Het Lijkt nieuwe boeken te willen ontsluiten. Tot waar laat ik mij kennen.

 

 

 

week 28:

Fragment uit het boek “Het Geheim van Ermelo ‘.

 

 

 

week 27:

Afgelopen weken was ik zoekende. Ik Besef Wat het schilderij Beweging gedaan heeft en ik viel stil. Ik kom niet verder. Alles wat ik probeer, draait me er juist vanaf.

Vandaag stroomt het weer.

Ik begin een nieuw project: “Het Geheim van Ermelo ‘. Het wordt een geschilderd boek. Meer kan ik er hier niet over loslaten.

  

week 21:

In het zoeken naar de ditheid der dingen kom ik veel kanten tegen. Het Lijkt Zich niet te vangen in 1 beeld. Betekenis komt met de kanten, dus.

 

 

  

week 20:

Het naakt is terug. Nieuwe poging om te vinden wat ik in het vorige schilderij zag. Ik kom in de buurt. Toch blijft ze me ergeren. Ik moet Haar nog een keer op d’r Donder geven.

 

 

 

 week 19:

Ik draai, dans en haal m’n kwast langs het doek. Bij mij dringt de wil voor. Ik kan m’n gedachten niet bijhouden. Er doemt een andere deur op. Daarachter staat dit beeld. Het is van mij. Het is nu en ik weet niet wat er komen gaat.

 

 

 

 

 

 

week18:

 ‘Dit is de dag’, zei Suzanne vanmorgen. “Dit is de dag ‘.

Nu is het genoeg geweest. Vandaag zet ik de stap. Want dit is de dag.

Ik poog Zelfs niet meer.

Het naakt is de deur uit. Ik hoor Leonard Cohen. Ik Juich en dein walsend door de modder in mij.

Tekeningen opgehangen die ik de laatste tijd gemaakt heb van soldaten van de 7decemberdevisie. Mijn vader was er kapitein en de erfenis Bracht Honderden foto’s uit Indie.

Jongens van net 20. Jongens die nu 80 zijn.

week 17:

 Zo langzamerhand wordt ik steeds kwader. Ik verlies het schilderij. Het is niet wat ik wil. Het wordt steeds slapper, slachtofferig. Ik geef het mens nog een week. Is het dan nog niks dan gaat ze eruit! Negen weken werk en steeds de verkeerde keuzes ….

 

 

 

 

 

 

 

 

 

week 16: 

 

 

 

 

 

week 15:

En toen Werd het heel stil.

Op 6 april Vos is dood gegaan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 week 11:

   

 

 

 

 

 week 9:

 

 

 

 

 

 week 7:

“Lieve God, is De Duif dood ”

Schilderij is klaar en er gaat lieve engelenmuziek deur mijn hoofd.

 

 

 

 

 

 

 week 6:

Als 7-jarig soort had ik een klein katje van Steiff. Verloren in het ziekenhuis Toen m’n amandelen geknipt werden. Een dubbele nachtmerrie. Nu nog weet ik alles.

Dit katje Lijkt erop.

 

 

 

 

 

 

week 5:

Lieve God, De Duif is dood.

 

 

 

 

 

 

 

 

Week 4

En na de sneeuw Kwam de griep.

 

 

 

 

 

  week 3:

 Duif opgezet. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

week 2:

Met de vorst en de sneeuw komen ook beelden van vroeger mee. Frisse krakende lakens aan de Waslijn. Zachte lucht sterven en heett tintelt.

Lijkt ineens DAT Beschermend. Wil ik terug naar de tuin van vroeger, naar een wit kasteel van sneeuw, waar ik Alleen kon zijn met de dingen om mij heen.

 

 

 

 Week 1:

Op weg naar het atelier passeert een vuilniswagen met bovenop een grote witte bier. Er gaat en steek door mijn hart. Opgerakeld kinderleed snoert me de keel. Ik schilder een tweede kapotte bier. (Zie overleden knuffels.)

 

 

 

 

 

 

 

week 52:

Dinsdag: Doek op z’n kant en m’n oude bier geschilderd. Zo, dat is tenminste duidelijk. Lijkt me een goed Voornemen voor 2009. Duidelijkheid.

Maandag: Vis wil niet. Gelukkig, dan hoef ik die niet meer te schilderen.

  

  

  

  

  

  

  week 51:

Grote vis op strand aangespoeld. Blijkt een braam te zijn.

 

 

 

 

 

week 50:

Vlieland! Woelen in je herinneringen, De Punt om lopen, vertrouwde geuren die je naar beneden trekken, je voeten in de grond zetten en alles is weer goed.

Gevallen Engel.

 

 

 

week 49:

Niet om over naar huis te schrijven.

week 48:

Klaar!

 

 

 

 

 

 

 

 

Een paar dagen is het wit, Waardoor alles wat anders is wit, Zoals witte hondjes en kozijnen Grauw lijkt. Op de foto is de sneeuw weer blauw. Alles bestaat bij de gratie van zijn omgeving.

 

 

 

 

week 47:

Na Japie en Arie is dit de opzet van Onno. 120 x 100 cm.

Versleten speelgoedapen die je aankijken met van die zielenogen, Zoals DAT katten ook kunnen. Die je herinneren aan je eigen bier van aap uit je Kindertijd, waar je alles mee deelde. Ze zijn groot, de schilderijen, Maar dat zijn wij ook geworden.

 

 

week 46:

Hallelujah is klaar. Mijn Madonna. 

De Lindeboom voor het raam van het atelier laat de bladeren vallen. De wespen houden nog vol, maar het zijn er nog maar een paar.

     

 

 

 

 

week 44:

Hallelujah zet een stapje opzij om aan te drogen. Op de ezel staat een nieuwe aap. Rechts de mussen met HUN lijstje op de andere ezel.

De wespen weten niet van ophouden en zwieren door de ruimte.

 

 

 

week 43:

Ik schilder twee mussen sterven op rozen zitten …

Terwijl de laatste wespen straalbezopen rondzwabberen en tegen m’n bril aanvliegen. Ik laat er een paar vrij, de Meeste liggen de volgende dag met de pootjes omhoog in de vensterbank. Ik hoop echt DAT ze dronken waren.

Het zag eruit als een feestje.

 

week 41:

Groot is lekker. 150×130 cm